L'Angelo del focolare

Binnen een gezin verandert op een dag het gebruikelijke geweld van de echtgenoot jegens zijn vrouw in een vrouwenmoord. De vrouw ligt op de grond, dood, maar haar dood is niet genoeg: niemand gelooft haar. Zo zal de vrouw, als de engel van het huis, gedwongen worden op te staan en dezelfde routine te hervatten, het huis schoonmaken, huishoudelijke taken uitvoeren, maaltijden bereiden voor haar zoon en echtgenoot, voor haar bejaarde schoonmoeder zorgen. Elke ochtend vinden haar familieleden haar dood en geloven ze haar niet. Elke ochtend staat ze weer op, opent het te strak aangedraaide koffiezetapparaat en begint opnieuw het geweld van haar echtgenoot, de depressie van haar zoon, de machteloosheid van haar schoonmoeder te ondergaan die, in plaats van haar brute en despotische zoon te veroordelen, hem beklaagt. Elke avond sterft de vrouw opnieuw, als in een cirkel van de hel waar de pijn nooit dooft. In de schemering van een slapend huis schudt de engel de flappen van haar kamerjas en probeert weg te vliegen, maar alleen de intentie om te vliegen wordt haar gegund. Met L’Angelo del Focolare – "de engel van het huis" in het Frans, een titel niet zonder ironie –, onthult Emma Dante, bekend om haar politieke en sociale creaties, een angstaanjagende realiteit die achter talloze muren schuilt. Door deze "niet-dood" stelt ze, door middel van een fysieke partituur, de collectieve onverschilligheid tegenover het lijden van de slachtoffers bloot. Door haar heldin te veroordelen om eindeloos te herrijzen, brengt ze met al zijn gewicht de symbolische last naar voren die vrouwen verplettert: heldhaftige en stille pilaren zijn, zonder ooit van het huishouden te kunnen bevrijden. L’Angelo del Focolare is een krachtig stuk, een echte schreeuw van pijn.