In het getto van Warschau werd niet aan petanque gedaan

On ne jouait pas à la pétanque dans le ghetto de Varsovie Éric Feldman / Olivier Veillon Théâtre + 14 jaar Wat als Freud de psycholoog van Hitler was geweest? Had het absolute kwaad vermeden kunnen worden? Vanuit deze vraag, die even duizelingwekkend als absurd is, tekent Éric Feldman een heel bijzondere 'seul-en-scène'. Ondersteund door de Fondation pour la Mémoire de la Shoah en geregisseerd door Olivier Veillon, onder de medeplichtige blik van Joël Pommerat, neemt de show de vorm aan van een stand-up van kunst en essay, tussen intieme conferentie, familievertrouwelijkheid en autofictie. Éric Feldman verkent er, met humor, emotie en ernst, de gevolgen van de Holocaust voor de overlevende ondergedoken kinderen (zijn ouders, zijn ooms, zijn tantes) maar ook voor de volgende generatie, die de stiltes, de angsten en de trauma's erft. Zijn humor, verwoestend en diep menselijk, roept de geest op van de grote New Yorkse "comedians", terwijl het soms herinnert aan de briljante en existentiële neurosen van een Woody Allen. Men komt er Hitler en Freud tegen, het absolute kwaad en de psychoanalyse, Jiddisch, Isaac Bashevis Singer, oom Lucien, tante Sarah, Milosh de kat, yoga, liefde, obsessies en die vreemde energie die het, ondanks alles, mogelijk maakt om te blijven leven. Lachen wist het geweld van de geschiedenis nooit uit. Het maakt het integendeel mogelijk om het anders te benaderen, om wat onuitsprekelijk leek deelbaar te maken. Via zijn familiegeschiedenis spreekt Éric Feldman ook over alle trauma's veroorzaakt door massamisdaden, over wat ze achterlaten in lichamen, generaties en samenlevingen. Hij bevraagt de 'alteriteit', de relatie tot de ander, de vreemdeling in zichzelf, en die fragiele overgang vanuit de schaduw, het isolement en de opsluiting naar de oever van de levenden. Grappig, ontroerend en diep origineel, transformeert On ne jouait pas à la pétanque dans le ghetto de Varsovie een intiem geheugen tot een collectieve ervaring. Een show om na te denken, te lachen, geraakt te worden en, ondanks alles, de vreugde van het leven te vieren. In het kader van Festival Frontières. Nominatie voor de Molières 2026 – Seul en scène