Drie radicale kwartetten - Bowmore Quartet

Van stille schaduwklanken tot sonische adrenalinestoten Nono, Ligeti en Xenakis serveren drie radicale visies op wat vier strijkers kunnen doen. In ‘Fragmente – Stille, an Diotima’ schetst Luigi Nono een intense luisterruimte van stilte en schaduwklank. György Ligeti’s vroege ‘Strijkkwartet nr. 1’ toont dan weer dat zijn muzikale moedertaal bij Bartóks modernisme ligt. En met ‘Tetras’ schreef Xenakis een vijftien minuten durende uitbarsting van klankdynamiet. Microfijne glissandi voelen als kolkende zenuwbanen, ruis verschuift richting toon (en weer terug), wolken bulderen onverwacht in en uit elkaar. ‘Tetras’ is geen gesprek tussen vier stemmen, maar een veldslag van texturen en fricties. Voor wie houdt van muziek die door het lijf giert en onder de huid kruipt. Exclusief in De Bijloke bovendien.