Het moet fijn zijn om de hele dag in bed door te brengen | Hazel Julian

Genesteld in de kapel van een voormalig ziekenhuis, nodigen we bezoekers uit voor deze dialoog: reflecties op ziekbedden en ziekenhuiskapellen, op wie ziek mag zijn, en op de oude spoken van hysterie, moreel falen en vrouwelijke excessen die nog steeds kleven aan de perceptie van onwel zijn. Deze werken keren steeds weer terug naar de uitputting van het niet geloofd en afgewezen worden — naar het zijn, in de woorden van Fannie Lou Hamer, “ziek en moe van het ziek en moe zijn.” De foto's van Hazel traceren de intieme ruimtes waar chronische ziekte wordt bewoond, en onderzoeken hoe we blijven leven, creëren en betekenis geven binnen de vervormende, lusvormige, uitrekkende tijdelijkheid van crip time. “Nu wordt de tijd gemeten in de positie van schaduwen op de muur, gezien vanuit het perspectief van mijn bed,” schreef Mira Brunner, en de beelden van Hazel bewegen zich binnen datzelfde register. De titel is ontleend aan het refrein dat bekend is bij veel zieke mensen: “het moet fijn zijn om de hele dag in bed te liggen,” afkomstig uit ‘Ill Feelings’ van Alice Hattrick. Deze tentoonstelling staat als een testament voor het creatieve, relationele en politieke werk dat vanuit bed gebeurt — een aloude gehandicaptenpraktijk, waarin het bed een eiland van aandacht, verzet en zorg wordt.