Mensen komen binnen. Mensen gaan weer weg. Maar wat is nog echt? Opa weet niet meer waar hij is, wanneer hij is en waarom hij er is. Heeft de lamp net gezwaaid? En het tapijt geniest? Aiaiaai, arme opa.
‘aai’ gaat over een opa die plotseling alleen is en troost zoekt in de voorwerpen om zich heen. Femke Stallaert liet zich inspireren door de leefwereld van haar grootvader met dementie tijdens zijn laatste levensjaren. Ze maakte een woordloze voorstelling waarin alledaagse objecten tot leven komen en opa al dan niet ingebeelde vrienden ontmoet.