Lignes de fracture

De dans/cinema die Michèle Noiret heeft gecreëerd, komt hier – zonder camera – tot uiting in de schemerzone van werkelijkheid en fictie, het over elkaar schuiven van tijd en de met opzet verwarrende waarneming. Op het podium zijn ze met vier, van verschillende leeftijden. Tussen hen in, een web van vragen ontleend aan Siri Hustvedt in Vivre Penser Regarder, over menselijke interactie, het geheugen, de verbeelding. Binnen in hen, intieme monologen. Door hen heen, een stormloop tegen de normen die het lot van vrouwen hebben bepaald, hen lange tijd uit de geschiedenis hebben gewist en hun verworvenheden blijven ondermijnen.De choreografe, die zich altijd heeft laten inspireren door literatuur, film en beeldende kunst en zich door haar intuïtie laat leiden naar onbekende gebieden, sluit met Lignes de fracture een creatief traject van meer dan veertig jaar af. Een traject waarin zich onvermoeibaar, gezamenlijk, stap voor stap, ontplooide “wat ons de dag ervoor nog onbekend was”.