De egelziekte

We zijn aan het einde van de jaren 30. Een kleine groep zieken probeert zo goed en zo kwaad als het gaat samen te leven in een landhuis dat is omgebouwd tot zorginstelling. Deze plek verwelkomt mensen die, net als zij, lijden aan een vreemde ziekte die de reputatie heeft mensen in egels te veranderen. Deze ziekte is beangstigend omdat het de ziekte is van de vreemden en de onaangepasten, de ziekte van degenen die zouden willen aanraken en aangeraakt willen worden, maar wiens huid prikt. In dit huis dat een handvol zieken samenbrengt die niets voorbestemd leek om samen te leven, wil men een utopische plek bouwen. Tussen zorgmomenten, fanfareworkshops en geweerschieten door, zou het leven bijna zoet kunnen zijn voor de bewoners van de vreemde kleine plek, maar dat zou buiten het feit gerekend zijn dat de ziekte soms doodt, dat de tijden winter zijn en dat niets fragieler is dan een utopie. Met deze voorstelling, net als met de vorige, probeert het collectief Greta Koetz de synthese te maken tussen het rigoureuze schrijven van een verhaal in de meest klassieke zin van het woord en het zoeken naar de meest vreugdevolle en absolute vrijheid op het podium. Ze proberen er de schoonheid van de vorm en de vitaliteit van de chaos te combineren. Men vindt er, door elkaar, rommelige improvisaties, scherpe dialogen die een scenario van Jacques Prévert waardig zijn, momenten van farce en tragedie, momenten van muziek en vrolijk kabaal. Een kwart historisch, drie kwart absurd, het verhaal dat de Greta Koetz weven, bevraagt hun ontreddering ten opzichte van het tijdperk, viert hun dorst naar gemeenschap en vecht met een openhartigheid, soms bijtend, soms vol tederheid, tegen het hardnekkige gevoel van vastlopen dat hen soms verteert.