Door een spel van geïmproviseerde gedachten wordt een collectief en persoonlijk reddingsplan uitgewerkt. Het trio verdeelt en eigent zich een woord toe, waarbij ze erover waken steeds het evenwicht te bewaren van een organisme dat voortdurend bijstuurt. Met drie stemmen herbezoekt de groep onvermoeibaar de gebeurtenis en probeert de dingen onder ogen te zien, door de ogen te sluiten, om nog beter te zien.
Voor hun ogen, en die van het verbijsterde publiek, vermenigvuldigt, transformeert, personifieert, verheft en ontbrandt De gebeurtenis zich. Afhankelijk van de avond kan de essentie ervan de smaak krijgen van een zelfgemaakte en weldoende mythe.