Lucia Bru. Naar de dingen zelf

In zo'n dertig jaar tijd heeft Lucia Bru (1970, Brussel) geleidelijk haar beeldhouwkunst gevestigd door deze te baseren op een experimentele benadering van materialen (papier, kristal, porselein, cement, gips) waarbij geometrie en toeval samensmelten tot structuren die tegelijk minimaal en complex zijn. De kubussen, kooien, roosters, winkelhaken of spiegels die de belangrijkste “families” vormen, zijn zo het empirische product van haar intentionele handelingen en de grillige reacties van de materialen. Luisterend naar de antwoorden van de materie die ze ondervraagt tijdens een creatief proces dat openstaat voor toevalligheden, wordt de kunstenares de gesprekspartner van een minerale wereld waarvan ze de agency, het geheugen en de verbazingwekkende vloeibaarheid erkent, en die ze op een kier zet voor het organische, het dierlijke en het menselijke. Door middel van tekenen, fotografie en video stelt Lucia Bru zich ook ten doel om het ijle en oppervlakkige bestaan van een adem, een reflectie, een plooi, een kromming, een holte of een schaduw tastbaar te maken. Evenzo is het deze scherpe aandacht voor de schets, die van nature kwetsbaar is, die haar er sinds haar beginjaren toe aanzet om elk van haar probeersels op de planken van haar atelier te bewaren, wat in de loop der tijd het levende – en verkwikkende – archief van haar eigen oeuvre vormt. Deze experimenten, even discreet als verbazingwekkend, waarvan de opstelling herinnert aan de beroemde Test Pieces van Eva Hesse, bieden een retrospectieve en prospectieve blik op de werkwijze van Lucia Bru.