Het verhaal van het meisje dat geen hond wilde zijn

Om dit verhaal binnen te treden, moet je eerst door een park gaan, de paden volgen, wandelaars kruisen, de dieren die er leven. In dit park is er een boom. Dat is de takkenboom. Dat is een boom waarvan de takken niet naar de hemel groeien. Ze groeien liggend, je kunt erop gaan liggen, het is als een hut om je in te verstoppen. Genesteld te midden van deze takken denk je aan de zeepkistenrace waaraan je wilt deelnemen tijdens het jaarlijkse feest van het park. Dan denk je aan je papa die zijn ogen is verloren. Je herinnert je dat je om hem heen rent om hem te leren lopen zonder te zien. Van daarboven kijk je naar je vader die ronddraait en zich omdraait, hij ziet je niet. In een ruimte waar elektrische draden en verhaaldraden in elkaar overvloeien, ontdekt een aandoenlijk meisje dat ze NEE kan zeggen tegen haar vader en dat er, dankzij haar vrienden, geen weg is waarvan men niet kan terugkeren.