Irresistible Revolution

In Irresistible Revolution werklinken herinneringen uit de kindertijd – de corso en zijn optocht, de ritmes van de cumparsa, de schittering van overdaad, de toen ontluikende liefde voor dans – maar ook het onderzoek van auteurs naar Pleasure Activism, de sociale samenhang die door het feest wordt aangewakkerd, het radicale geluk van collectieve verbondenheid, de feestelijke transgressie met haar politieke vertakkingen. Er is ook spel: met zijn regels, verrassingen en ficties.Ayelen Parolin verkent dit potentieel aan transformerende kracht en stuurt elf dansers en danseressen de wereld in voor een viering van de uitbundigheid van het lichaam, “een choreografische ode aan het samenzijn, vertrekkend vanuit wie we zijn en wat we kunnen”.Beweging en muziek, die gelijktijdig zijn geschreven, laten ruimte voor hybridisatie, net zoals het carnaval dat, ontvankelijk voor impulsen en opstandigheid, de weg opent naar het onvoorspelbare.