Guido Belcanto

Op een snikhete zomerdag reed Guido Belcanto - de Keizer van het Levenslied - met zijn zilveren Cadillac naar het Brusselse Jubelpark. Voor Jef Lambeaux’ monumentale reliëf De Menselijke Driften herkende hij niet alleen de mens in al zijn lusten en schaduwen, maar ook zichzelf: de jonge busker met liedjes van onder andere de Zangeres Zonder Naam, de man die later zijn eigen verlangens bezong, zonder schaamte maar met mededogen en humor.Nu trekt de Cadillac opnieuw door België en Nederland, met in de koffer een nieuwe plaat, Het Paviljoen der Menselijke Driften, naast oude klassiekers, enkele murder ballads en zijn versies van nummers van Loudon Wainwright III, David McWilliams en de Zangeres Zonder Naam. Daarvoor kreeg hij toegang tot de originele opnames. Een concept heeft de show Paviljoen der Menselijke Driften niet. Of toch: het concept is Guido. Verwacht het onverwachte, gebracht door een veteraan die het nog altijd kan, met een zoete, doorleefde stem en de volle kracht van zijn band.