Aure - Printemps

Sommige mensen hebben een overdaad aan talent. Aure is zo iemand. Naast een carrière als architecte waagt ze zich ook aan het singer-songwriterschap, en ook daar scheert ze hoge toppen. Haar debuut-EP 'A Few Notes' (2023) kon op heel wat lof rekenen en bracht haar naar podia door heel Europa als support van o.a. Andy Shauf en Tom McRae. Het logisch vervolg, een debuutplaat met als titel Printemps, is een album vol drempels, geschreven op het punt waar het ene eindigt en het andere begint. Aure roept er een nieuwe start en verschuivende referentiepunten in op – een turbulente reis naar een veiligere plek, vergelijkbaar met de trek van vogels. Geïnspireerd door het poëtische minimalisme van artiesten als Atahualpa Yupanqui, Facundo Cabral en Leonard Cohen; de mysterieuze kracht en clair-obscurkwaliteiten van Lhasa, Jessica Pratt en Nico; en de minimalistische precisie van Bertrand Belin, brengt de singer-songwriter een breed scala aan muzikale invloeden en talen samen, die ze als verschillende facetten van haar persoonlijkheid met elkaar verweeft. Haar liedjes bevinden zich in een visueel universum gevormd door het zwevende perspectief van Graciela Iturbides fotografie, Wim Wenders' film Wings of Desire en de intieme aard van Katrien de Blauwers collages.