De roep van de mutanten

Dans le Jura, waar Lucile opgroeide, is de folklore zeer aanwezig. Men verkleedt zich, zingt, danst en geniet van lokale specialiteiten. Maar wanneer het gaat over de essentiële zaken van het leven, zijn het de onuitgesproken dingen die aan tafel aanschuiven... Alleen op het podium vertrekt Lucile Charnier vanuit haar intieme geschiedenis – de stilte rond de kanker van een naaste – om de rol van ontkenning binnen familiedynamieken te verkennen. Met een zachte, heldere en gevoelige blik onthult ze de onuitsprekelijke liefde die achter het taboe schuilgaat. Tussen performance, dans en zang is L’appel des mutantes een vrolijke en poëtische autofictie waar tijdperken, plaatsen en wezens, zowel levenden als overledenen, elkaar kruisen. Van de liefde die we niet uitspreken tot onvermoede taalvormen, verkent dit solostuk alles wat zich aan de rand van woorden afspeelt wanneer deze in beslag zijn genomen, uit bescheidenheid of traditie. Het blaast ons de urgentie in om nieuwe verbeeldingen te heroveren om met zachtheid naar ziekte te kijken en deze beter in ons leven te integreren. Voorafgaand aan de voorstelling leidde Lucile Charnier workshops rond de stem in Institut Bordet, bij oncologiepatiënten. L’appel des mutantes is een eerbetoon aan hun stemmen die zich vermengden en de ervaring van kanker met schoonheid en vreugde lieten resoneren. Door te spelen met onze vlucht vooruit en onze kleine schikkingen met de realiteit, fluistert de auteur, regisseur en actrice ons toe dat er, ondanks de moeilijkheden van het bestaan – de angst voor de dood, rouw – altijd een mogelijkheid is om te lachen. In het kader van het festival CRUSH.