Tinieblas

Het Spaanse ‘Tinieblas’ betekent zoveel als ‘gebrek aan licht’. Het bevat ook het woord ‘nieblas’, wat dan weer ‘mist’ of ‘nevel’ betekent. Niebla is ook de naam is van het geboortedorp van Edurne Rubio’s grootvader. In haar voorstelling brengt ze een verzameling vertellingen over mensen die verdwaald raken.  Een polyfoon verhaal dat échte gebeurtenissen nabootst. Of misschien zijn het situaties die alleen in onze collectieve verbeelding hebben bestaan: legendes, verhalen, geruchten... We leven op een continent dat volledig in kaart is gebracht. Bospaden zijn bewegwijzerd en routes nauwkeurig beschreven in reisgidsen. Verbonden met duizenden satellieten die rond onze planeet draaien, zoeken we onze weg zonder echt naar de wereld rondom ons te kijken.  Waar en hoe kunnen we vandaag verdwalen? En in het theater?  Tinieblas is een performance waarin het publiek verloren raakt, teruggevonden wordt, en weer verdwaalt. Het theater wordt het centrum van een gebied, een plek met diens eigen geografische coördinaten. Tegelijkertijd vormen de toeschouwers één afzonderlijk lichaam in beweging, zoals het gemurmel van spreeuwen. Het is een zintuiglijke ervaring die voortdurend de spanning vasthoudt tussen binnen en buiten, tussen het trage tempo van een wandelende mens en de duizelingwekkende snelheid van de verbeelding, in staat om ons in één oogwenk te teleporteren. • Als beeldend kunstenaar die aan de slag gaat met een breed scala aan media en formats, presenteert Edurne Rubio (Burgos, 1974) haar werk in verschillende contexten: in theaters, filmfestivals, tentoonstellingen en in de publieke ruimte. Ze creëert situaties die een spanning creëren tussen dat wat we zien en wat we horen, en beweegt daarin tussen heden, geheugen en verbeelding. Met haar sterke fascinatie voor mondelinge vertellingen, bouwt ze collectieve narratieven uit individuele verhalen, en biedt daarbij een subjectieve lezing van de geschiedenis. Eentje gevormd door emotie, en in continue verandering.  Haar nieuw werk voor het theater, Tinieblas (2026), bouwt verder op het onderzoek dat ze voerder in de performances A Nublo (2021) en maakte in samenwerking met kunstenaar Maria Jerez over natuurlijke fenomenen, alsook in Light Years Away (2016) over de donkerte van grotten en dat ze presenteerde in verschillende Europese theaters, waaronder ook in Kaaitheater.  Tijdens het maakproces van Tinieblas, maakte Edurne Rubio een film genaamd Los huesos no flotan (2026), die in Wiels werd getoond in het kader van Europalia España.