Gurshad Shaheman verwelkomt ons, alsof we bij hem thuis zijn, voor een avond vol levensverhalen, ontroerend en vol wijsheid.
Na Pourama Pourama, waarin hij zijn eigen verhaal vertelde, geeft de Frans-Iraanse regisseur Gurshad Shaheman nu het woord aan de vrouwen uit zijn familie. In een decor dat doet denken aan een café in Teheran op een mooie avond nodigt hij zijn moeder en twee tantes uit op het podium, terwijl drie actrices hun herinneringen tot leven brengen. Allemaal maakten ze de Revolutie van 1979 en vervolgens de oorlog mee. In de jaren 90 koos de ene voor Frankrijk, de andere voor Duitsland, terwijl de derde besloot in Iran te blijven.
Uit hun levensverhalen verzamelde Gurshad Shaheman enkele getuigenissen die hij verweeft tot een aangrijpende tekst over wat deze vrouwen verbindt en wat hen scheidt. Hun verhalen tegen de achtergrond van de ‘grote’ geschiedenis en haar tragische omwentelingen. Al deze verhalen komen samen in een familiesaga die verteld wordt in een theater van gastvrijheid en zorgzaamheid, met woorden die een stem geven aan tranen, herinneringen en vooral moed.