From darkness, visible light is the bright mind

James Turrell zei ooit: “Ik gebruik licht als materiaal, maar mijn medium is eigenlijk perceptie.” Vanuit die gedachte vertrekt dit programma. Met werken voor harp en elektronica uit verschillende periodes en esthetische werelden onderzoekt dit concert muziek niet als een vaststaand object, maar als een ervaring die ontstaat in het luisteren. Klank ontvouwt zich in relatie tot geheugen, aandacht, ruimte en tijd. Resonanties blijven hangen nadat hun bron verdwenen is. Vertrouwde gebaren keren terug in een andere gedaante. Wat we horen wordt evenzeer gevormd door onze perceptie als door de noten zelf. Centraal in het programma staat from darkness, visible light is the bright mind van Pulitzer Prize-finaliste Leilehua Lanzilotti, een werk geïnspireerd door de immersieve lichtinstallaties van James Turrell. Net als Turrells werk nodigt deze muziek uit tot een verhoogde aandacht voor subtiele verandering, waarin de kleinste verschuivingen in kleur, textuur en resonantie ons gevoel voor duur en ruimte transformeren. Doorheen het programma gaan historische en hedendaagse stemmen met elkaar in dialoog. Fragmenten uit het verleden klinken naast nieuw gecreëerde werken, niet als tegenpolen maar als weerspiegelingen van elkaar. Akoestische en elektronische klanken verweven zich en onthullen continuïteiten doorheen de tijd, waarbij elke daad van creatie tegelijk een daad van overdracht blijkt te zijn. Voor Artonovs thema We Do Not Work Alone vertrekt het programma vanuit een eenvoudige gedachte: geen enkel kunstwerk bestaat op zichzelf. Muziek ontstaat binnen een netwerk van relaties — tussen componist en uitvoerder, verleden en heden, klank en stilte, kunstwerk en publiek. De luisteraar is daarbij niet louter getuige, maar een actieve deelnemer in het creëren van betekenis. In deze ruimte van gedeelde aandacht wordt perceptie zelf een vorm van samenwerking.