Lente in een tuin van dwazen

Een jochie wordt ingelijfd bij het leger, men noemde hem “Nul en wat kruimels”. Men had geprobeerd in zijn hoofd te stampen dat er “wij” zijn en dan “de anderen”. Wanneer hij zich realiseert dat het leger een zeer gevraagde specialiteit produceert: oorlog, wil hij niet meedoen. Onder deze omstandigheden is er geen sprake van zich te laten kazerneren… hij heeft een fragiel achterwerk, het is een vurig beschouwer, weet u, iemand die de gaten in de maan telt, en naar het gras kijkt groeien… iemand die dus matig houdt van kruipen in de modder. En bovendien heeft hij nooit uitstekende relaties gehad met aardappelen… Dus, hij gaat zich voordoen als gek en belandt in het militair psychiatrisch ziekenhuis… Dat is de hele vraag: kun je gezond zijn in deze gekke wereld? En wie is de gek in dit alles? Wanneer mannen mieren in hun geweren hebben, dat een heel land het erover eens is om zich te remilitariseren… maar dat niemand meer zijn zonen naar het front wil sturen… Hier is oorlog een serieus onderwerp dat met elegantie en intelligentie wordt behandeld. Een prachtige schrijfstijl die ons meevoert op de voetstappen en de weifelingen van een man in conflict met zijn geweten, in hyperactuele vraagstukken. Neem je tieners mee, je ouders, het is dringend! _______ Van : Henri-Frédéric Blanc / Regie : Jeanne Kacen / Met : Julien Besure / Regie-assistentie : Chloé Struvay / Scenografie en kostuums : Renata Gorka / Licht : Aurélien Lauwers / Video : Sébastien Fernandez _______ EEN PRODUCTIE VAN HET THÉÂTRE LE PUBLIC. MET DE HULP VAN DE FÉDÉRATION WALLONIE-BRUXELLES – DIRECTIE VAN HET THEATER, EN DE STEUN VAN DE TAX SHELTER VAN DE BELGISCHE FEDERALE STAAT VIA BESIDE.