billie

Ze heeft een voorliefde voor ontmoetingen. billie, 22 jaar, zwarte pony en een blik die fonkelt, draagt in zich een Engels landschap gecombineerd met een Franse gevoeligheid. Het is een vreemde mix: de legering van rock en tedere woorden, van het tellurische en de vlucht, van ongerustheid en onschuld. Het is een verlangen naar elders, dat vroeg in de kindertijd is ontstaan. Vanaf haar 6e zingt billie en leert ze piano bij haar muzikale familie. Zowel gewiegd door de dream pop van de Cocteau Twins, de post-punk van de Joy Divison of de experimentele rock van de Velvet Underground, vormt billie ook haar gevoeligheid in contact met de unieke stemmen van de iconen van het hexagoon, France Gall of Françoise Hardy. Het bekijken van Stop making sense, een documentaire van de Talking Heads, is beslissend voor haar: deze vrijheid van toon, deze vreemdheid en deze veeleisendheid, dat alles trekt haar aan en leidt haar, als een herdersster. In feite weet billie vanaf het einde van haar tienerjaren waar ze op jaagt: muziek waar de heldere rivier van haar stem en de verzadigde gitaren van haar verbeelding elkaar zouden ontmoeten. Rock in het vrouwelijk, riots in een Franse studio. Om dat allemaal voor te bereiden, studeert ze twee jaar aan de American School of Modern Music, daarna ontsnapt ze naar Engeland waar ze haar muzikale techniek verfijnt en werkt met lokale muzikanten, ontmoet via een kleine advertentie achtergelaten op een forum. De rest van de tijd? Ze temt haar eenzaamheid en observeert mensen die in cafés leven. Ze verfijnt ook haar Engels, terwijl ze liedjes in het Frans schrijft. Onder hen de 5 nummers van haar eerste EP J’avance. Liedjes van verlangen (Amy), melancholie (Ami imaginaire, Parle-moi parfois) en urgentie (J’avance, La terre explose), stukken die zowel intiem als generatiegebonden zijn, waarvan ze de instrumentale richting in Londen preciseert met haar vriend Zacharie Berdugo (Ayrakaz), ook een muzikant. Bij haar terugkeer naar Frankrijk voltooit billie vervolgens de productie van het geheel met haar jeugdvrienden Clément en Adrien, van de groep Kids Return, met wie ze de smaak voor organische klanken deelt, maar ook die voor krachtige vocale melodieën, vluchten die zowel met rock of pop als punk flirten. Aan het einde geeft dit alles een elektrisch en beheerst muzikaal startschot, een avontuurlijke Franse chanson, getekend door een Britse oneerbiedigheid. Here comes billie.