Faust

Wat is er van Gounod geworden bij Comment Toone? In de tijd dat La Monnaie, nu Opéra National, over overweldigende privileges beschikte in vergelijking met de andere theaters in Brussel, ging Tôône-Dufeys (een andere dynastie van poppenspelers) regelmatig naar de Opera om daar zo getrouw mogelijk deze grote spektakels te kopiëren die ontoegankelijk waren voor het volk van de Marollen en ze vervolgens in zijn theater te presenteren. De traditionele poppen waren destijds het enige middel voor volksopvoeding van een publiek dat altijd klaarstond om enthousiast te worden voor de grootste werken. Toone VII boog zich op zijn beurt over de opera van Gounod om er een parodiërende bewerking van te maken. « … Terwijl dokter Faust een laatste geuze drinkt in de hoop op een plotselinge dood, komt een verontrustend personage, de “Deuvel”, hem pakketten met biljetten van duizend en een mooi “mokske” met de lieve naam Marguerite aanbieden, in ruil voor zijn ziel. We maken een rondje op de Zuidfoor, we brengen (achter de schermen) een betoverende nacht door en… het is liefde op het eerste gezicht. Met een gevolg voor Marguerite: “Jurken die aan de voorkant te kort gaan worden”... Iedereen die zich in het uitgestrekte universum waagt dat dit onderwerp vertegenwoordigt, zal door middel van humor het gevoel van innerlijke vrede begrijpen dat het bezielt. Men kan gemakkelijk raden wat melodieën zoals Salut, demeure chaste et pure of Anges purs, anges radieux kunnen geven, aangepast aan de Brusselse saus... » (La Lanterne) Trouw aan de traditie doet Toone alle stemmen en aarzelt hij niet om de grote aria van de juwelen net zo hard te zingen als onze beroemde Castafiore. De decors en kostuums van Raymond Renard geven Marguerite alle redenen om zichzelf zo mooi te zien in deze spiegel.