Tramlijn Begeerte of A Streetcar Named Desire
is een topklassieker uit het Amerikaanse realisme. Het vestigde Marlon Brando’s
naam als één van de grootste acteurs van de zogenaamde method acting school,
waarbij de acteur volledig opgaat in zijn personage. Materiaal voor een
Oscarnominatie dus.
Maar Tramlijn Begeerte is geen lekker, licht
en luchtig stuk. Het pakt enkele van de meest lastige maatschappelijke en
psychologische thema’s aan: narcisme, drankverslaving, huishoudelijk geweld en
verkrachting.
Toch is het één van de meest opgevoerde en
geliefde stukken in het theater. Juist omdat het zo echt is. Door de
levensechte dialogen, karaktertekeningen en uitdagende rollen kunnen de acteurs
schitteren. De emoties slaan als wervelwinden neer op het toneel en het
eindakkoord laat een brutaal en hartverscheurend gevoel achter.