Drie zussen leven teruggetrokken in een Japans dorp en herdenken het overlijden van hun vader, een bedrijfsleider en ingenieur in de robotica. Een van hen wordt vervangen door een androïde geprogrammeerd door de overleden patriarch voor zijn verdwijning. Terwijl het leven zijn gang gaat, terwijl men over alles en niets praat, hangt er iets zwaars in de lucht. Alleen de avatar van de zus onderscheidt zich van deze schijnvertoning en brengt een oprecht, storend woord. Voor onze ogen bewoont een ballet van acteurs de tijd die voorbijgaat. De dialoog van de lichamen – voor sommigen gerobotiseerd door minutieus choreografisch werk – speelt met de grens tussen realiteit en geloofwaardigheid. Door de Japanse bewerking van Oriza Hirata over te nemen, vindt de regisseuse nieuwe resonanties in het stuk dat oorspronkelijk door de schrijver Anton Tchekhov werd gecreëerd. Maar Les Trois sœurs (androïde versie) zijn onafhankelijk van het Russische werk: de artiest biedt ons een nieuwe en unieke lezing die echoot met de uitdagingen die ons vandaag bezighouden: wat definieert onze menselijke natuur, in een context waar nieuwe intelligenties opkomen, steeds krachtiger? We worden ondergedompeld in een vreemde sfeer waar we niet meer weten wie de macht heeft als het niet de vele maatschappelijke en familiale structuren zijn die opsluiten; en waar de onthullingen zonder lawaai gebeuren. Het doffe geweld wordt versterkt door het contrast met een esthetische, gedempte ruimte, doordrenkt van conventies. Jasmina Douieb, partner-artiest van het Varia, legt de vinger op onze relatie tot meervoudig geweld: dat van het familiegeheim en de machtsdynamiek. Ze confronteert ons ook met de vraag naar eindigheid en biedt ons een ware filosofie van delen, verbinding en empathie.