Catherine Deneuve speelt een prinses die moet vluchten wanneer haar vader, de koning, haar tot een huwelijk wil dwingen. Met de hulp van haar feeënpeettante vermomt ze zich onder de huid van een magische ezel. Met Peau d’Âne maakt Jacques Demy van Charles Perraults sprookje geen brave kinderfantasie, maar een wonderlijke cocktail van magie, popart, muziek en vervreemding.
De film beweegt tussen kinderlijke verwondering en volwassen duisternis, met kastelen in verzadigde kleuren, jurken zo onwerkelijk als de zon en de maan, en liedjes van Michel Legrand die de droomlogica nog verder oprekken. Demy’s grootste Franse publieksucces blijft een van zijn vreemdste en mooiste films: een sprookjesmusical waarin schoonheid altijd iets raadselachtig, verleidelijk en gevaarlijk lijkt.