C'est pas grave... on fera pire la prochaine fois

Relativeren? Eerder de ramp onder ogen zien. En dan een stap opzij zetten. Karine Ponties duwt Ares d’Angelo, Eric Domeneghetty en Iliass Mjouti voort op een niet zo fragiel bootje, waar ‘volhouden’ minder een mantra is dan een vorm van magie. De magie die uiteenlopende wezens met elkaar verbindt, die de omringende duisternis in een dubbele bodem verbergt en er in de plaats flitsen van vreugde uit tevoorschijn tovert.Moet elk kunstwerk een reactie zijn op de kwellingen van de wereld? De choreografe omarmt de vraag door te kijken naar “de triomfantelijke en tegelijk tragische schittering van drie slachtoffers van het ergste, die zich met humor uit absurde situaties redden, die aan het noodlot hadden kunnen ontsnappen maar er de voorkeur aan geven zich in het hart van de strijd te storten”. Want laten we eerlijk zijn: het ergste zou zijn dat er niets gebeurt.Verschillende esthetische achtergronden geven vorm aan deze fantasierijke microkosmos, die bruist van onrust en gulheid.