Guido Belcanto

Op een hete dag afgelopen zomer reed Guido Belcanto met zijn zilveren Cadillac naar Brussel, op weg naar de Cinquantenaire Park. Daar stopte hij bij een paviljoen voor het gigantische reliëf The Human Passions van Jef Lambeaux. Tussen de stenen lichamen herkende hij ook zichzelf. De straatmuzikant die van café naar café trok en liedjes zong van onder anderen Zangeres Zonder Naam. De man die later zonder schaamte over zijn eigen verlangens zong. En ook over de donkere kanten van anderen – met groot mededogen, maar niet zonder humor. Terug thuis pakte hij pen en gitaar en schreef, met een sinistere glimlach op zijn lippen: “Het leven is een grimmige horror… We zitten allemaal in hetzelfde schuitje: iedereen, rijk of arm, we sterven allemaal.” Maar ondertussen is er de Keizer van het chanson, troostend en onverstoorbaar, om alles goed te maken. Binnenkort zal de zilveren Cadillac weer over Belgian and Dutch wegen razen. In de kofferbak ligt een nieuw album: The Pavilion of Human Passions. Maar ook oude hits, een paar murder ballads, en zijn versies van liedjes van Loudon Wainwright III, David McWilliams en Zangeres Zonder Naam. Er is geen concept voor de show. Of misschien is dat er wel. Het concept heet Guido. Dus verwacht het onverwachte. Maar ook een veteraan die het nog steeds heeft. Iemand die zingt met een zoete, vertrouwde stem, gevormd door nachten, verlangens en een liefde die niet vervaagt. At De Roma, Guido treedt op met zijn volledige band.