Paradis

Kae Tempest, een van onze grootste hedendaagse dichters, neemt een tragedie van Sophocles ter hand die draait rond het personage Philoctetes, oorlogsheld. Behalve dat deze keer alle gebruikelijke helden zijn verdwenen, de goden de hemel hebben verlaten en het de overlevenden zijn, vrouwen en sterfelijken, die de wereld helen, voeden en onderhouden. Als decor een strand bezaaid met afval en chemische dampen. Toch wordt het Paradis genoemd, want waar wanorde groeit, groeit hoop. God is hier een koor van vrouwen, zij laten de pot koken en helpen elkaar. Denis Laujol brengt voor het eerst in de Franse taal dit visionaire en diep menselijke verhaal: zou het niet tijd zijn om onze mannelijke helden die vertrokken voor bloedige en eeuwige oorlogen in te ruilen voor collectieve figuren die zorg dragen voor het levende? Gedragen door tien topacteurs, waaronder Denis Lavant, is de voorstelling een schreeuw om vrijheid en opstand. Als kunstenaar en geëngageerd burger maakt Denis Laujol van deze lichtgevende enscenering een echokamer van de politieke keuzes die wegen op het hele leven op aarde. Het agressieve extractivisme leidt tot de klimaatcatastrofe en tast onze planeet aan. Voor ons verschijnen dan de beelden van de ellende van Lampedusa, van de bedreigde diersoorten, van de aangekondigde schaarste aan hulpbronnen, en ze zijn allemaal met elkaar verbonden. Denis Laujol slaagt er met gevoeligheid in om ons over te brengen wat de verhalen van Sophocles en Kae Tempest bevatten: het oneindig grote en het oneindig kleine, het verschrikkelijk wrede en de sublieme hoop.