De Menselijke Stem

De intrige van La voix humaine houdt in één zin stand: een vrouw praat aan de telefoon met een geliefde die haar verlaat. In dit eenakterstuk speelt alles zich daar af, zo dicht mogelijk bij haar liefdesverdriet, haar gekrenkte verlangen en haar wil om er ondanks alles in te geloven. Men hoort alleen de stem van deze vrouw, nooit die van de persoon aan de andere kant van de lijn. Gevangen in een wervelwind van emoties en tegenstrijdige gevoelens – de afhankelijkheid, de woede, de hoop, de helderheid – aarzelt de stem, liegt, corrigeert zichzelf en onthult zich dan, in een laatste strijd tegen het verlies en de verlating. Geschreven door Jean Cocteau in 1930, veroorzaakte het stuk een schandaal: dat een vrouw zonder terughoudendheid haar passie en wanhoop uitdrukt, stoort de zeden van die tijd. Salvatore Calcagno roept deze iconische tekst opnieuw op, nadat ze hem tien jaar geleden had opgevoerd met de actrice Sophia Leboutte. Bij deze hercreatie is het de actrice, cabaretperformer en fotografisch icoon Mina Serrano die, begeleid door een strijkersensemble, een gevoelige en resoluut hedendaagse lezing ervan zal belichamen. En als het risico nemen om lief te hebben vandaag de dag meer dan ooit een daad van verzet was? Entre Ancora tu, geprogrammeerd in de Varia twee seizoenen geleden, en La voix humaine, raken de herinneringen aan liefdesverdriet en de enscenering van de afwezigheid. Wat laat je van jezelf zien na een breuk? Wat verzin je om jezelf ervan te overtuigen dat het verhaal niet voorbij is, dat de ander nog steeds van ons houdt? Met oneindige fijngevoeligheid verkent Salvatore Calcagno de dramatische drijfveren van menselijke relaties en herinnert ons eraan, door middel van een performance waar het intieme het universele omhelst, dat schoonheid ook in onze kwetsbaarheden schuilt.