Breuklijnen

Generaties overstijgend, verkent een kwartet van vrouwen de kruispunten van dans en beeldende kunst. Geïnspireerd door de logogrammen van Christian Dotremont of de graffiti die de muren van onze steden bedekken, herbekijkt Michèle Noiret het lichaam en het spoor. Zoveel voorstellen om choreografische partituren uit te vinden op basis van bestaande sporen. De dans/cinema die Michèle Noiret heeft gesmeed, is hier terug te vinden, zonder camera, in de vervaging van realiteit-fictie, de temporele overlappingen, de opzettelijk verstoorde perceptie. Op het podium zullen ze met vieren zijn, van diverse leeftijden. Tussen hen in, een netwerk van vragen ontleend aan Siri Hustvedt in Vivre Penser Regarder, over menselijke interactie, geheugen, verbeelding. In hen, intieme monologen. Door hen heen, een stormloop tegen de normen die het worden van vrouwen hebben geconditioneerd, hen lang uit de geschiedenis hebben gewist en hun verworvenheden blijven verzwakken. Altijd gevoed door literatuur, cinema, beeldende kunst, geleid door haar intuïtie naar ongekende landschappen, rondt de choreografe met Lignes de fracture meer dan veertig jaar creatie af. Een parcours waarin onvermoeibaar, samen, stap voor stap, werd uitgevonden "wat ons de dag ervoor nog onbekend was".