Sons of the Culture Clash

Sons Of The Culture Clash gelooft niet in hokjes. Het gelooft in botsingen. Botsingen tussen stijlen. Tussen generaties. Tussen analoge chaos en digitale zenuwstelsels. Tussen wat je denkt te horen en wat er daadwerkelijk uit de speakers komt. Met Rudeboy en DJ DNA in de gelederen is het verleidelijk om terug te kijken. Begrijpelijk. Maar blijf er niet te lang naar staren. Na meer dan honderd shows onder de vlag van Rudeboy Plays Urban Dance Squad, van festivals als Hellfest en Pukkelpop tot legendarische zalen door heel Europa, besloot de band dat het tijd was om iets nieuws open te breken. Zo ontstond Sons Of The Culture Clash: een nieuwe formatie, nieuwe nummers en een hernieuwde toewijding aan muzikale ongehoorzaamheid. De ingrediënten klinken misschien bekend. Het resultaat niet. Grooves die stuiteren én bijten. Gitaren met een kort lontje. Beats die weigeren zich aan het schema te houden. En een stem die nog altijd liever de lont aansteekt dan de gebruiksaanwijzing uitlegt. Geen nostalgische terugblik. Geen museumstuk. Geen poging om een moment te reproduceren dat al heeft plaatsgevonden. Nieuwe nummers voeren de boventoon, maar sommige Urban Dance Squad klassiekers weigeren nog altijd waardig met pensioen te gaan. Ze maken nog steeds deel uit van de set, simpelweg omdat ze nog altijd precies raken waar ze moeten raken. Sons Of The Culture Clash pakt de geest van onbevreesde kruisbestuiving op en slingert die terug de wildernis in, waar rock, hiphop, funk, elektronica en alleswat verder in de weg komt zonder toestemming met elkaar mogen botsen. Misschien klinkt het als iets dat je herkent. Totdat het ineens een scherpe afslag neemt naar een plek die je totaal niet zag aankomen.