In een enkele, indrukwekkende scène blikt een vrouw terug op haar leven en zet ze de beproevingen die ze heeft meegemaakt om in theater.
Samar droomde ervan om actrice en moeder te zijn in Damascus. Haar leven verloopt volgens plan, tot ze in 2011 voor de ogen van haar twee dochters, Lynn en Malak, wordt gearresteerd vanwege haar deelname aan humanitaire acties tijdens de revolutie. Ze verblijft meer dan drie jaar in de gevangenis en verliest alles: haar carrière ligt aan diggelen, haar dochters zijn naar België gevlucht en de politieke dreiging maakt haar leven ter plaatse onhoudbaar. Daarop begint ze aan een lange tocht om herenigd te worden met haar kinderen.
Welk lot is onze diepste verwantschap beschoren? Hoe bouw je een identiteit als kunstenaar opnieuw op na opsluiting en ballingschap? Samar Kokash staat alleen op het podium, maar toch ook weer niet: ze gaat in dialoog met een stem die het verhaal vertelt, haar bevraagt en regisseert. Tegenover die stem verdedigt zij de mogelijkheid van herstel. Door zowel medelijden als overmatige compassie te weigeren, toont SAMAR een leven dat getekend is door menselijke keuzes, met de moed om ondanks alles door te gaan.
Deze voorstelling is nog in ontwikkeling; u woont een voorstelling bij, gevolgd door een gesprek over deze fase van het creatieve proces.
Coproductie Théâtre National Wallonie-Bruxelles