Nu schrijf ik alleen nog maar in het Frans

Viktor, een jonge Oekraïense acteur, vlucht uit Moskou aan het begin van de invasie van februari 2022. Hij wordt dan geconfronteerd met de omwentelingen veroorzaakt door de oorlog: liefde wordt haat, de vrienden van gisteren worden de vijanden van vandaag. De kinderdroom wordt een verraad aan zijn volk. Hij roept de pijn op om zich los te maken van een Russische taal en literatuur waar hij van hield, en de schuldgevoelens om niet te zijn teruggekeerd om te vechten. Een ontroerende en sprankelende solo over ballingschap, schuldgevoel en het verlangen naar theater. Het spektakel mengt hier intieme bekentenis en getroebleerde geschiedenis tussen Rusland en Oekraïne, om met kracht en gevoeligheid te ondervragen: wat drijft iemand om te vechten?