Hewa Rwanda • Dorcy Rugamba Majnun

Elk jaar keert Dorcy Rugamba terug naar zijn ouderlijk huis in Kigali. Nog steeds hangt er klimop tegen de muren, groeien er calla’s en flamingoplanten op het terras, en staan de palm en de papajaboom bij de ingang. In het noorden de Mount Jali, in het zuiden de Mount Kigali. Maar jarenlang was deze terugkeer ondenkbaar. In deze lezing – die tegelijkertijd een liefdesbrief is aan hen die er niet meer zijn, een hymne aan het leven en een eerbetoon aan de voorouders – richt Dorcy Rugamba zich tot zijn vader, zijn moeder en alle afwezigen. Hij vertelt over wat hij van hen zag en leerde, over het kind en de jonge man die hij was, en over de tijd die daarna nodig was om het onaanvaardbare te aanvaarden. Hij blijft zo dicht mogelijk bij de overledenen om hun nagedachtenis en hun leven te eren. Hij verkent de wereld van weleer om de schoonheid en poëzie ervan te vangen, terwijl hij zich afvraagt: hoe geef je woorden aan het onzegbare? Als schrijver en sleutelfiguur in de Rwandese culturele sector brengt Dorcy Rugamba een aangrijpend verhaal, gedragen door een tekst, een stem en een zeldzame intensiteit. → www.theatre-martyrs.be