Een theatermonoloog over zwarte gaten en liefdesverdriet
Er is een zwart gat in mijn huis. Aan de keukentafel. Op de plek waar zij vroeger zat.
Hoe geef je woorden aan een diep gemis?
In de muzikale monoloog ‘Zwart Gat Antarctica’ gaat Hans Van Cauwenberghe het letterlijk heel ver zoeken. Een uur lang kruist hij een relaas over een relatiebreuk met de wetenschappelijke theorie van zwarte gaten. Hoe lang kan je een metafoor rekken voor die knapt? Behoorlijk ver, zo blijkt.
‘Zwart Gat Antarctica’ is een voorstelling over zwarte gaten en dus eigenlijk over niets. Maar is niets niets? Het enige wat we zeker weten, is dat liefde de sterkste kracht is. Ook al klopt je lengtegraad soms niet.