Spine of Desire

Het is een bijna onbeschrijfelijk werk, zoals de emoties die diep in jezelf begraven liggen. Een malaise die voortkomt uit een doorlaatbaarheid voor de wereld, alsof alle liefde en al het geweld ervan een gedefinieerde ruimte hebben gevonden om te worden uitgebraakt. Lichamen bewegen op het podium, soms samen, soms afzonderlijk, en bepalen een ruimte van zorg, tegelijkertijd geheim en gedeeld. Spine of Desire is een gebaar van woede en hoop. Als het een specifiek moment van een dag zou zijn, zou het het ongrijpbare moment zijn tussen een nacht die eindigt en een dag die maar langzaam wil aanbreken. Al het licht dat door de show trekt, roept dit opgeschorte moment op dat de laatste nachtelijke schaduwen verjaagt. Obsessies, verdriet en melancholie vermengen zich met de vreugde en de roes van een eindeloos feest. Enkele vertrouwde voorwerpen belichamen de herinneringen aan een creoolse tuin, een eigen territorium, of worden de spiegel van een duisternis om te boeten. De lichamen van Stanley Ollivier, Lily Brieu Nguyen en Mamadou Wagu vertalen evenzeer de angst als de veerkracht, waarbij ze onder meer de stappen van een cyclische footwork lenen. Zorg wordt behandeld in al zijn fysieke en mentale dimensies: van het dichte en getextureerde ontastbare tot gezichtsmaskers. Spine of Desire is tegelijkertijd een schreeuw en een zoektocht. Een verhaal geweven uit individuele verhalen en gemeenschappelijke ervaringen. Dans initieert er een ritueel van collectieve genezing. Door een ruimte-tijd zonder precieze contouren te creëren, is dit choreografische werk evenzeer een verstikkende helderheid als een bevrijdende trance.