De zonnen uitputten

De la Porte de Hal aan de oevers van de Maas, van Marseille tot om het even welk dorp, de drugsgebruikers die we tegenkomen dragen in hun borst werelden, verwoeste en verwoestende zonnen, maar ronduit onuitputtelijk in het licht van het geweld van hun werkelijkheid. Deze mensen vormen geen grote groep die een menigte vormt. Ze hebben ook, elk, een traject dat hen eigen is, banden die de hunne zijn. Héloïse Ravet trekt aan een van deze draden om uit deze menigte een vrouw, een zus – haar zus, Yolande –, een dochter, een vriendin, een geliefde, een burger naar voren te halen. De vluchtlijn vertellen die het leven van haar zus is om te vechten tegen de ongedifferentieerdheid die elke persoon aan de marge van de samenleving veroordeelt. Zonder angelisme tegenover drugs, zonder moralisering of veroordeling. Maar simpelweg rekening houdend met die realiteit, door dit stukje werkelijkheid uit te vouwen. Op basis van interviews die ze bij haar zus heeft verzameld, creëert Héloïse Ravet levend materiaal om de stem van deze laatste te laten "horen". De jonge regisseuse gaat vandaag het podium op en gebruikt de oneindige mogelijkheden van het theater. Omringd door twee actrices werken ze, door punk of gothic, de dagdromen, het geweld, de fantasieën, de vele levens van Yolande, om het hardnekkige idee te ontmantelen dat een leven in drugs een verloren leven is. Deze tableaus die als "hallucinaties" worden behandeld, maken het mogelijk om het geweld van wat ze benoemt te ontladen. Zelfs als het leven van haar zus gewelddadig is, is het niet minder geladen met poëzie en symboliek, zoals elk leven. Yolande is levend en elke avond spat deze waarheid in het gezicht van iedereen uiteen.