Bruno Vanden Broecke - Confessie

Lasse Vonck is als jonge kunstenaar door pers en publiek tot wonderkind uitgeroepen en bejubeld. Dertig jaar later is dat niet meer het geval. Dat de mensen hem met de jaren vergeten zijn, vindt hij een te dragen lot, maar hij is op de dool; hij zoekt een doel, zin. Op een lentedag zonder glans is Lasse bij het ontwaken zodanig vervreemd van zichzelf dat hij niet meer goed weet wie hij is. Hij kan zelfs niet meer spreken. * Confessie is geïnspireerd op het tijd- en weergaloze verhaal De Gedaanteverwisseling van Franz Kafka. Het schetst een portret van de mens als stil protest. Ik heb echt niks met auto's maar ik had een vreemde droom heeft me lang bezig gehouden het gaat over een -hoe zegt ge dat- een gezinswagen Ik ben negen jaar en mijn moeder en ik kijken uit het raam We zien een sterk gespierde man in een marcelleke die één per één alle vier de banden van de witte Citroën BX van m'n vader demonteert daarna haalt hij een voorhamer boven en slaat alle ramen in gruzelementen scheurt vrolijk alle zetels -voor en achter- in frennen vaneen rukt de autoradio eruit breekt de zijspiegels af trekt het stuur eruit en mijn moeder kijkt ernaar en ze doet niks en ik loop naar buiten de man in zijn marcelleke is -poef- opgelost en ik wil roepen ik wil schreeuwen maar het lukt me niet het lukt me alweer niet voor mezelf opkomen waarom is dat zo moeilijk en ik kijk naar wat er van de Citroën overblijft ik zie het plekje waar ik altijd zat als we op vakantie vertrokken In het midden van de achterzetel zo een beetje naar voor tussen m'n vader en m'n moeder in ellebogen op de zijkant van hun stoelen en ik mag het cassetje kiezen om in de autoradio te steken ‘lieve kleine pirana verscheur me’ Tekst en regie: Raven Ruëll Spel: Bruno Vanden Broecke Techniek: Gert Van Hyfte Foto: Fred Debrock Productie: De Speelman Spreiding: Jimmie Dimmick