Paviljoen der Menselijke Driften - Guido Belcanto

Op een hete dag vorige zomer reed Guido Belcanto met zijn zilveren Cadillac naar het Jubelpark in Brussel. Daar bleef hij in een paviljoen staan voor het gigantische reliëf ‘De Menselijke Driften’ van Jef Lambeaux. Tussen de lichamen in steen herkende hij zichzelf: de busker die van café naar café trok en de man die later zijn eigen lusten en schaduwkanten bezong – met veel mededogen, maar niet zonder humor. Terug thuis schreef hij met een sinistere glimlach: ‘Het leven is een barre verschrikking... we gaan allemaal dood’. Maar in afwachting daarvan is er de Keizer van het Levenslied, troostend en onverstoorbaar, om alles goed te maken. Binnenkort zoeft de zilveren Cadillac weer over de wegen met een nieuwe plaat, maar ook oude krakers, murder ballads en unieke versies van liedjes van Loudon Wainwright III of de Zangeres Zonder Naam. Een vast concept voor de show is er niet; het concept is Guido zelf. Verwacht het onverwachte van een veteraan die zingt met een zoete, vertrouwde stem, gevormd door nachten, lusten en liefde.   Zang, gitaar & mondharmonica Guido Belcanto Begeleiding Full Band Foto Stephan Vanfleteren