Ik droomde van de revolutie

1791. Gedurende 6 dagen en 6 nachten, in een cel van de Conciergerie de Paris, volgen we een uitzonderlijke gevangene. Opgesloten, bewaakt, zonder ruimte om te lopen, schrijft ze. Want schrijven opent een veld van vrijheid. Altijd. Om haar heen houdt een jonge soldaat de wacht. Zijn revolutionaire ideaal zal veranderen in moorddadig fanatisme. Er is ook de moeder van de jonge soldaat, ongeletterd, intelligent en gevoelig, ontroerd door deze vurige gevangene, en die het niet meer aankan om bang te zijn voor deze zoon die zich verwijdert van de waarden die zij hem heeft bijgebracht. En dan is er een jonge vrouw, niet zo naïef, die de gevangene zal voorstellen om een ontsnapping te proberen. De gevangene is Olympe de Gouges, de revolutionaire humaniste, die de verklaring van de rechten van de vrouw en de burgeres zal schrijven. En daarmee een pad van moed, durf en lef zal uitstippelen. In een tijd waarin westerse democratieën worden opgeschud, aangetast door de overtuigingen van te nauwe geesten, zal deze vrouw ons vleugels geven. Zonder manicheïsme weeft het stuk draden en zet het ons, via een omweg, aan tot waakzaamheid. Een voorstelling om aan alle ogen te tonen. _______ Van: Catherine Anne / Regie: Grégory Bergez / Met: Perrine Delers, Soazig De Staercke, Anne Sylvain / Regie-assistentie: Hélène Catsaras / Scenografie: Sofia Dilinos / Kostuums: Chandra Vellut / Licht: Jérôme Dejean _______ EEN PRODUCTIE VAN HET THÉÂTRE LE PUBLIC. MET DE HULP VAN DE FÉDÉRATION WALLONIE-BRUXELLES – DIRECTIE VAN HET THEATER, EN DE STEUN VAN DE TAX SHELTER VAN DE BELGISCHE FEDERALE OVERHEID VIA BESIDE