Pierre Alechinsky

De penseel en de schaar Meester raaf, op een boom gezeten, Hield in zijn snavel een kaas. Meester vos, door de geur... Woensdag 25 juni, vlak voor de storm (kijk, dat rijmt), commentaar gevend op de stapels tekeningen die op een grote tafel in zijn atelier in Bougival lagen: « Ik heb ze uit de laden gehaald voor Jean Marchetti, die mij regelmatig exposeert, en opnieuw in november volgend jaar. Son Salon d’Art, ken je dat? Een kapsalon die fungeert als kunstgalerie. Ja, voordat hij galeriehouder was, was Marchetti kapper... » Een langdurige medeplichtigheid, die heeft geleid tot deze afspraak waarvan ik het spijt heb het geheim te verraden: de genoemde Marchetti zou inderdaad de vaste kapper zijn van de veeleisende tanuki (Aziatische hondachtige – het neefje van Meester vos), wiens Japanse penseel van Alechinsky zijn haar tegelijkertijd zacht, absorberend en elastisch houdt. Zoals hij het graag heeft. Dit dierlijke substraat van het gereedschap verlicht de kronkelige trajecten, gedicteerd door instinct en kansen, een aangeboren ongedisciplineerdheid van gedrag, de sluwheid gecombineerd met de angst voor strikken, voor opsluiting. De tekeningen die de oude meester en zijn sluipende penseel ons hier leveren, gaan van 1970 tot 2005. Men volgt er op het spoor onze tanuki, enfin zijn haren in een bundel: op het inpakpapier van een tomme uit de Valcuvia in Lombardije (« Deze les is zeker een kaas waard »); op oude dragers, zoals deze twee facturen van het « goede huis » Houbigant-Chardin in Parijs (van Chardin precies, de gastvrije kapper zou de kunst van de scheiding in stand houden...) of op een vloeiblad. Hier geeft het geboorte aan een blik (Les Yeux groen, 1992), daar aan een pruimenboom in bloei die Hokusai waardig is (Tel quel, 1995). Wat een tekenaar, zeg ik u! Duw dus de deur van het goede huis open, Le Salon d’Art in Sint-Gillis, en u zult daar deze ervaring beleven, mijn woord, singulier en enigszins paradoxaal, waar Marchetti kappeert... ... en Alechinsky ontkappeert. Dominique Radrizzani