De roep van de mutanten

Alleen op scène vertrekt Lucile Charnier vanuit een intiem territorium: een jeugd in de Jura waar men danst en zingt, waar men de tafel deelt, maar waar weinig met elkaar wordt gesproken. Men lacht, men beschermt, men bemint en men zwijgt. Op het podium roept ze een familie op waar geheimen en onuitgesproken woorden over ziekte heersen. Vanuit dit gevoelige materiaal en haar werk in kunst en gezondheid rond zang in de oncologie in het Institut Bordet, weeft ze een vibrerende autofictie, waarin de stemmen van de ontmoete patiënten zich vermengen met familiedherinneringen en de folklore van de Jura. Er wordt gesproken over verzwegen liefde, zorg, de bescherming van personen binnen de familie, transformatieve rouw. Men leert er met mildheid te kijken naar ziekte. Men laat er kanker flirten met schoonheid en vreugde.