Het kleine verhaal dat je laat schrikken (zoveel angst doet het je aan)

In het hart van deze bijtende fabel bevinden zich een onbemind kind, een monstrueuze stiefmoeder, een radeloze vader en een ambigue stiefzus. Onthoofdingen, metamorfoses en wraak vormen deze duistere maar resoluut theatrale voorstelling. Want als het onderwerp cruciaal is, is het spel dat even goed. De lach duikt op waar je hem niet verwacht, en ontlaadt de spanning in één enkele beweging. Het oorspronkelijke sprookje, een van de duisterste uit het repertoire, wordt levende materie in de handen van een caustic, fragiel en uitpuilend clown. Typhus illustreert het verhaal niet, hij verteert het. Hij slikt het in, kauwt erop, worstelt ermee tot het bezit van hem neemt. Op het podium stroomt het verhaal over, ontspoort het en belichaamt het zich in een objecttheater dat even inventief als ontregelend is. Een slagersblok wordt omgetoverd tot poppenkast, neonlampen koelen de sfeer en gordijnen van plastic dekzeil gaan open voor een gekruisigd knuffelbeer.