Met … (IPHIGENIA), Wayne Shorter (1933–2023) en esperanza spalding gaven een nieuwe invulling aan een van de oudste verhalen uit de westerse canon. Shorter werd door The New York Times geprezen als "de grootste nog levende componist van de jazz". Samen met spalding creëerde hij geen klassieke adaptatie maar een ingreep - in de mythe, in de muziek, in de opera zelf.
Jazz en klassieke muziek smelten samen in een orkestrale partituur die voortdurend in beweging blijft. Shorters symfonische improvisatie staat centraal. Dit is muziek als iets wat ontstaat, verschuift en zich niet laat vangen in vaste vormen.
Ifigenia verschijnt niet als één personage maar als een multipliciteit. Haar stem is gedeeld, gefragmenteerd en gedragen door een koor van lichamen op het podium. Geen geïsoleerde heldin, maar een collectief dat van zich laat horen.
Deze opera kijkt de geschiedenis van het genre recht in de ogen - en weigert die te herhalen. Weg is de esthetiek van het lijden. Weg zijn stervende vrouwen in perfecte harmonie.
Uiteindelijk wenden Shorter en spalding hun blik naar buiten, voorbij het podium. Wat creëren we vandaag, op dit exacte moment, nu andere verhalen noodzakelijk zijn?