Marine Atlan begon haar filmcarrière als cinematograaf en dat zie je. La Gradiva is een visueel prachtige film die meer toont dan hij vertelt. De film behandelt tieners als volwaardige mensen met een innerlijk leven dat net zo complex is als dat van volwassenen. De zonnige chaos van Napels is een verleidelijke spiegel voor alles wat onuitgesproken blijft.
Het uitgangspunt is simpel: een groep scholieren vertrekt op uitstap naar Pompeii om de ruïnes en versteende lichamen te bekijken. Ondertussen staan de levende, broeierige, onbeholpen lichamen van de tieners zélf op uitbarsten.
Na de wereldpremière op het filmfestival van Cannes was de verzamelde filmpers unaniem lovend. Dat La Gradiva met de Grand Prix naar huis mocht, was dan ook geen verrassing.
Denk aan de zonovergoten levendigheid van Luca Guadagnino’s films en de ingetogen emotionaliteit van Charlotte Wells’ Aftersun. De moeite dus.