Mooie afgrond

Met bijtende ironie en zonder enig ontzag pakt de verteller zijn gesprekspartners fel aan. De aanklachten tegen hem zijn ernstig, maar de jonge man beweert nergens spijt van te hebben. De redenen die hem tot woede en misdaad dreven worden onthuld: een koud, altijd vernederend en negerend vaderfiguur; een samenleving bestuurd door schijn en de alomtegenwoordige religie; de ongedeelde overheersing van de sterksten over de zwaksten; armoede, vuil, de minachting voor dieren en het milieu. Gelukkig heeft hij Bella, de hond die hij heel klein op vond, tegen de wil van zijn ouders in. Samen zijn ze opgegroeid, hebben ze elkaar beschermd en zijn ze sterk geworden. Tussen hen bestaat onvoorwaardelijke liefde. Maar in dit land beveelt de regering om honden te doden « opdat de rabiës zich niet onder het volk verspreidt ». Pocher de rabiës is er al. Dus wanneer Bella wordt gedood, moet hij haar wel wreken.