Treurwil

Op de laatste avond van oktober 1984 ziet een jongen hoe zijn beste vriend verongelukt. Het is zijn laatste avond als kind, voortaan moet hij flink zijn en vooruitkijken. Maar wel met een verdriet dat aan niemand uit te leggen is. Een leven met schuldgevoel, met rouw, met gemis en met de dood die er niet genoeg van krijgt. In de zomer van 1998 verliest hij zijn broer en jaren later zijn moeder. De jongen is inmiddels geliefde geworden, man en vader. De doden zitten in zijn schrijven, in het liefhebben en in zijn worstelingen. Ze zijn thuis waar hij woont. Treurwil naar het gelijknamige boek van Rik Van Puymbroeck wordt begeleid door twee begenadigde pianisten die met hun eigen composities niet alleen het publiek troosten, maar ook zichzelf. Toch is Treurwil niet enkel een ode aan het verdriet; het is ook een viering van de kracht die erin schuilt.