Via een doldwaze theaterconferentie brengt de actrice Léna Rossetti verschillende facetten van de angst voor het voetlicht en in het spel, balancerend tussen clichés en waarheden.
De conferencière vertelt ons over het lichaam: de hartslag die versnelt, de ademhaling die stokt, de pupillen die verwijden. Ze mimeert de adrenaline-uitbarsting, de vluchtreflex, de onwillekeurige schrikreactie.
Ze probeert de mechanismen van deze emotie uit te leggen, de gemeenplaatsen om terreur op te roepen in de kunst, in de film, in sprookjes, en ontwart wat er in onze hersenen en ons lichaam gebeurt als we bang zijn. Ze haalt eveneens met een reeks komische voorbeelden de angsten aan van de toeschouwers die zich in een relatie van grote nabijheid bevinden: soms ondergedompeld in het donker, soms bevraagd, uitgenodigd om te zingen... Deze korte komedie drijft de spot met de codes van de horror en gebruikt ze tegelijkertijd subtiel.