Wat de redenen ook zijn waarom iemand een einde aan zijn leven maakt, het is een polemisch onderwerp en een kwestie van ethisch, religieus, medisch, economisch, sociologisch en politiek debat.
Toch ontkomt niemand aan bespiegelingen over de eigen dood. Met een zekere afstand (en veel therapie) dringt één conclusie zich op: zo'n zwaar onderwerp aansnijden vraagt om de lichttheid en distantie die humor biedt.
De voorstelling biedt een kader waarin de toeschouwer·sters worden uitgenodigd om hun verhouding tot zelfmoord te bevragen, om voorbij de taboes na te denken, om te mislukken, om zichzelf het recht te gunnen gefrustreerd te zijn, om te lachen om het tragische, en misschien te proberen het te begrijpen.