Opus Kink

Met hun steeds veranderende mix van jazz- en country-achtige punk, hebben Opus Kink altijd een unieke figuur geslagen in een verzadigd landschap. De band, die in 2017 in Brighton (VK) werd gevormd, maakte naam met opruiende, cult-achtige liveoptredens en heeft een geluid ontwikkeld dat even ongrijpbaar als herkenbaar is. Onderstreept door een formidabele blazerssectie en een rauwe, sardonische voordracht, vertoont de band enige gelijkenis met post-punk- en no-wave-acts zoals The Pop Group, Birthday Party and Lounge Lizards, maar het is het weven van oudere, meer traditionele invloeden - koor, folk, country, Latijns-Amerikaans, Weimar-cabaret, cruiseschip-crooning - in de stof van hun muziek die hen onderscheidt. Door hun liedjes over geweld, kwaad, schaamte, verontrustende seksuele politiek, angst en leegte, allemaal geserveerd met een wrange absurdistische inslag, creëert Opus Kink een verleidelijke onderwereld waar hun vraatzuchtige publiek in kan duiken. Ze raasden in de beginjaren van de groep door het VK en Europa en bouwden een reputatie op voor bedwelmende, buitenaardse slachtpartijen - gebroken ribben, bloedige microfoons, sjamanistische rituelen en zelfs een gescheurde milt waren onderdeel van hun tourshow - evenals een felle loyaliteit aan de DIY- en grassroots-locaties en helden die ze tegenkwamen. Terwijl de narratieve en spirituele wereld van Opus Kink voortdurend evolueerde, inspireerden de hechte relaties die ze smeedden met underground muziekwereld-bewoners hun filosofieën en werken onderweg. Optredens in Servische slachthuizen, stadioncomplexen in Istanbul, spontane DIY-shows op industrieterreinen in Tyneside en geheime optredens gepropt in de achterkant van hun lokale duik die letterlijk het dak eraf bliezen - dit aanpassingsvermogen en onverschilligheid voor carrière-fatsoen kerfden een plek voor Opus Kink in de harten van rock'n'roll-weirdo's. Toegeworpen door een groot platenlabel dat de band het hof maakte, namen ze de single ‘I Wanna Live With You’ (2024) op met Dani Bennett-Spragg in HOXA in North London, die vervolgens hun andere nieuwe demo's doorgaf aan haar oude mentor en medewerker, Grammy Award-winnende producent en mixer Craig Silvey (Arcade Fire, Florence & The Machine, Baxter Dury, REM, Kronos Quartet, Sam Fender). Silvey hoorde het potentieel voor vreemde majesteit in deze opnames en stuurde de band naar Willesden Green's beruchte Fish Factory Studios voor de eerste van vele sessies waarin werd vastgelegd wat het debuutalbum ‘The Sweet Goodbye’ zou worden. ‘The Sweet Goodbye’ is een album over roepen vanuit het stagnerende, gecompromitteerde raadsel van het moderne leven, draaiend in de zuigende modder en het vieren van expressie, plezier en overgave in het aangezicht van de saaie en gewelddadige beproevingen van de eenentwintigste eeuw. Het is een plaat over niet wegkijken, horror in de pas nemen en zoeken naar wat er aan de andere kant ligt. Het is kunst over kunst, kunst over niets, popliedjes over liefde en angst en proberen betekenis op te bouwen uit minder dan nul. Het is een plaat van grote ambitie, moeizame genese en uitdagende vreemdheid die Opus Kink echt in een wereld van hun eigen plaatst. Met hun album eindelijk gehouwen uit solide ozon, vastgebonden in een bloedige strik en klaar om uit te draven op de meest smerige, afgelegen podia ter wereld, wankelt Opus Kink het volgende tijdperk in met hun streamende ogen op de lucht, de nieuwe start van hun ‘Sweet Goodbye’ presenterend en, zoals altijd, je uitnodigend om ‘de geur van liefde te proeven’…