Heb je niet de indruk dat je niet bent veranderd, in je hoofd ben je nog altijd... 40 jaar, maar de maatschappij kijkt alleen naar je geboortejaar en vindt dat men je langzamerhand al genoeg heeft gezien.
Je wordt dus het primaire doelwit van \"herstructureringsplannen\", \"brugpensioenplannen\", \"overgang naar verbeterde deeltijdse arbeid\". Zeker is dat je nergens meer zult worden aangenomen; in de sport ben je over je houdbaarheidsdatum heen; seksueel bevind je je op een hellend vlak; in je smaak en passies word je een \"classic\" die zijn cd's en lp's opruimt en je jeugdidolen sieren de cover van het blad \"notre temps\".
Welk perspectief blijft er voor je over, behalve premier worden in Frankrijk (als er geen jongere is gevonden) of paus? Dit alles is angstaanjagend tot zelfs traumatiserend.