Gedialyseerde lezing – « Praten, taal gebruiken, handelen »

Taal, language, zin, woord, lettergreep, klank. Op welk moment in deze constructie krijgen relaties van dominatie en macht vorm? Is er een hele taal voor nodig om macht over anderen uit te oefenen, of volstaat één zin? En wanneer de taal wordt gestolen of verboden, tot in welk punt van het geheugen kan de taal weer naar de oppervlakte komen en weerstaan aan uitwissing? En de middelste punten, de sterretjes, de formuleringen die bewust zijn uitgevonden om te spreken over een wereld die bestaat maar tot zeer recent werd ontkend, wat zegt dat ons over de lange weg tussen gesproken woorden, geobserveerde wereld en geschreven woorden? Woorden die bevrijden en die onderdrukken, woorden die verwelkomen en die verjagen, vergeten woorden en woorden die nog uitgevonden moeten worden. De natiestaat die zichzelf beveiligt door een taal op te leggen; de eentalige natiestaat die gedoemd is in te storten onder het genie van de creolisering. De scheppende kracht van verborgen talen, gekoesterde, ingekorte, zonder klinkers, geaccepteerd tenzij door de pen van dichters; maar als elke constructie onvermijdelijk een daad van poësis is, laat de poëzie van tkt, bcp, mdr, tbh, idk en tvb (ti voglio bene) dan snel komen, zoals we elkaar leerden schrijven via sms in het begin van de jaren 2000.